A ONU e os fabricantes de ordenadores buscan que facer coa montaña de lixo

No libro ‘Computers and the Environment’ (‘Ordenadores e o medio ambiente’), Kuehr sinalou que a fabricación dun computador de sobremesa cunha pantalla plana de 17 polgadas necesita de polo menos 240 quilos de combustibles, 22 quilos de produtos químicos e 1.500 quilos de auga. En total, 1,8 toneladas de produtos.

O uso de recursos no sector electrónico é só parte do problema. A outra cara é a xestión das crecentes montañas de desperdicios electrónicos, un problema que pasou de afectar a Europa ou EEUU a ser un dos cancros ambientais sobre todo de China, pero tamén de Paquistán ou a India.

O lixo electrónico dispárase

A Axencia Europea do Medio Ambiente calcula que o volume de ‘e-lixo’ aumenta tres veces máis rapidamente que outras formas de lixo municipal ata o punto de que o volume total pronto será de 40 millóns de toneladas métricas, suficiente para encher unha fila de camións que percorrería a metade da circunferencia da Terra.

Para atallar o problema, a UNU, o Programa de Medio Ambiente da ONU, a Axencia de Protección Ambiental de EEUU (EPA), universidades dos cinco continentes e empresas como Dell, Microsoft, Hewlett Packard (HP) ou Philips uníronse na iniciativa ‘Solucionar o Problema de E-Lixo’ (StEP, polas súas siglas en inglés). O sector empresarial xa dera algúns pasos neste camiño.

StEP pretende estandarizar os procesos de reciclaxe globalmente para recuperar os compoñentes máis valiosos do lixo electrónico, estender a vida dos produtos e harmonizar as lexislacións e políticas.

Neste sentido, Klaus Hieronymi, xestor ambiental de HP en Europa, declarou que un dos maiores problemas para a reciclaxe de ‘e-lixo’ é a falta dunha lexislación homoxénea.

Decenas de leis diferentes

Cada país ten diferentes obxectivos, medidas, mecanismos, ata dentro da Unión Europea, o que en poucos anos obrigará a unha empresa como a HP a enfrontarse case cun centenar de leis en todo o mundo, dixo Hieronymi.

O experto cifrou nun millón de euros anuais os custos administrativos para HP da existencia en Europa de case unha trintena de leis distintas para tratar a e-lixo. Por iso, as empresas do sector están a favor da homoxeneización das leis e regulamentos.

O outro factor é que para a produción de electrodomésticos e computadores utilízanse metais preciosos, como o ouro ou a prata. Pero a crecente demanda doutros metais estaos convertendo en materiais de extremo valor.

Materiais como o indio, o rutenio ou o bismuto viron multiplicar o seu prezo

É o caso do indio, que se utiliza en máis de 1.000 millóns de produtos cada ano, desde pantallas planas a teléfonos celulares. Nos pasados cinco anos, os prezos do indio multiplicáronse por seis e na actualidade é máis caro que a prata.

Aínda así, a reciclaxe de indio só se realiza nun puñado de instalacións en Bélxica, Estados Unidos e Xapón, país onde a través da reciclaxe obtense case a metade das súas necesidades dese material.

Igual sucede co bismuto, utilizado en soldaduras para evitar o uso de chumbo que duplicou os seus prezos desde 2005 e o rutenio, utilizado en resistencias e discos duros, cuxo valor multiplicouse por sete desde principios de 2006.

Pero chegar ao obxectivo final de StEP é un proceso complexo que requirirá medidas lexislativas, educación dos consumidores e cambios na industria.

Kuehr sinala, por exemplo, que os fabricantes veranse obrigados a redeseñar os seus produtos para que poidan ser máis fáciles de reciclar e póidanse recuperar mellor os materiais valiosos ou tóxicos.

Fonte: La ONU y los fabricantes de ordenadores buscan qué hacer con la montaña de basura

Instalado no sofá do teu salón

«Moitos cidadáns estiman que, confortablemente instalados no sofá do seu salón, mirando na pequena pantalla unha sensacional fervenza de acontecementos a base de imaxes fortes, violentas e espectaculares, poden informarse con seriedade. Erro maiúsculo. Por tres razóns: a primeira, porque o xornalismo televisivo, estruturado como unha ficción, non está feito para informar senón para distraer; en segundo lugar porque a sucesión rápida de noticias breves e fragmentadas (unha vintena por cada telexornal) produce un dobre efecto negativo de sobreinformación e desinformación; e finalmente, porque querer informarse sen esforzo é unha ilusión máis acorde co mito publicitario que coa mobilización cívica. Informarse costa e é a ese prezo ao que o cidadán adquire o dereito a participar intelixentemente na vida democrática.»

“La tiranía de la comunicación”, Ignacio Ramonet

Fonte: Instalado en el sofá de tu salón

Coordenacion do Movemento Social Ourensán

Diversos colectivos do movemento social ourensán poñemos a andar unha iniciativa de coordenación de actividades que potencia e nosa visibilización na sociedade civil e que nos permita coñecernos máis a nós mesmas e tecer redes de traballo conxunto e colaboración…

Pretendemos aglutinar en pouco espazo un resumo das actividades que planeamos os diversos colectivos do movemento asociativo ourensán…

Agardámoste nas nosas páxinas…

Saramanganta: Movemento Social Ourensán

Fonte: Coordenacion do Movemento Social Ourensán

¿Para cando en Coruña ou no resto de cidades galegas?

Algo cheira a podrecido en Copenhague

*s moz*s reivindican o dereito de estar no centro por eles creado. Logo vén a decisión secreta do desaloxo. Coa crecente militarización do país a fin de combater o terrorismo, a policía danesa transformouse nunha forza antidisturbios. E a mañá do pasado xoves, ás 7, a “casa dos squatters” é cercada por centenares de policías. O casos subseguinte é inimaxinable. Tod*s *s presentes son arrestad*s. A noticia e a rabia difúndense polas escolas e en toda a cidade. Centenares de persoas, moitos estudantes coas súas familias, lánzanse á rúa. Veñen logo choques e feridos. O portavoz da policía de Copenhague define os incidentes como obra de “gangsters”.

A iso non se chegou subitamente ou por azar, se se quere comprender o porqué da rabia dos mozos e da intolerancia policial e das autoridades. O país vén dunha fase na que se puxo a boceira; desenvolveu formas terribles de presión psicolóxica, e puxo límites físicos ás protestas d*s inmigrantes tras a publicación das “caricaturas” (de Mahoma). Para *s danes*s, pensar doutros modo vese agora con sospeita.

Outras áreas de autonomía que destacaran a este país como unha illa de tolerancia e liberdade foron sufocadas. Christiania, a soada “cidade libre de Christianhaguen” vese invadida a diario pola policía co pretexto da loita contra a droga, a cal pode atoparse en calquera sitio da cidade, tamén nas discotecas e nos clubs de xente “ben”.

O intento é obvio. Estes antigos cuarteis habitados por mozos e menos novos atópanse hoxe nos lindes da nova (e fea) construción da Ópera de Copenhague regalada á cidade polo magnate dos transportes marítimos, o home máis rico do país. Iso é que o espazo da “cidade libre” ha de servir para os estacionamentos e albergues que teñen que vender Copenhague aos turistas. Pero tampouco en escolas e universidades é mellor o clima de represión logo da reforma universitaria que conferiu carácter de empresa ás universidades e conducido finalmente ao curro a aquela “ovella negra”, verdadeira célula vermella do pensamento crítico, que era a Universidade de Roskilde. En conclusión, pois, a fábula do patiño feo de Andersen está en vías de alterar o seu final: as milagres da natureza deixaron de estar á orde do día.

Bruno Amoroso

Fonte: Algo huele a podrido en Copenhague

O ideal de como debe ser unha muller afecta á saúde de moitas

- ¿Que ten de peculiar o tratamento de saúde mental con mulleres?

- Ten algo especial se o profesional intúe dalgún xeito que o feito de ser muller ou de ser home ten unha influencia. A distinción é consecuencia do esquema de referencia co que traballo, que se basea en que o enfermar das mulleres está relacionado co lugar social que se lles adxudicou. O mundo externo organizou o seu mundo interno, e as mulleres adoptan ou se moldean segundo ese ideal do sistema social, o que, en moitos casos, prodúcelles sufrimento e failles enfermar. Están condicionadas por ese ideal de «a muller» que anula a diversidade nas mulleres.

- ¿Cal é ese ideal de muller?

- Suponse que temos que ser boas, coidadoras, centrarnos especialmente nos fillos e na parella, o traballo ten que ser menos importante que as relacións afectivas, e debemos atender as necesidades dos demais antes que as propias. É unha idea do que temos que ser que, na medida que as mulleres incúmpreno, afecta á súa saúde. E iso é así porque existen mecanismos moi sutís para que ti fagas túa esa construción social, o poder expón un xeito de ser que che vende como boa e ti a interiorizas.

- E romper con esas normas supón trastornos.

- Non sempre, hai mulleres que se adaptan ao sistema social e non teñen ningún tipo de conflito, porque o asumen como propio. Pero hai outras que din, por exemplo: «Non, eu non quero ser coidadora». É entón cando xorde o conflito porque unha parte dela pensa que se non coida non é unha boa muller, pero que se realiza os coidados non pode realizarse como persoa. Segundo a miña experiencia profesional, é moi difícil dicir non ao sistema social e quedar con toda tranquilidade, sen culpa nin conflitos.

- ¿Como son eses conflitos?

- A maioría vive unha situación de conflito que en moitos casos non se percibe. Realicei unha investigación con grupos de médicas, e algunha comentaba que non debería estar alí, senón coa súa filla. Teñen o conflito, pero non o resolven. Hai mulleres que acoden a Saúde Mental sen pensar que hai conflito -din estar a gusto sendo amas de casa- pero sofren os síntomas, como crises de pánico cando van facer a compra ao supermercado.

- ¿E que papel desempeña o amor en todo isto?

- Tres investigadoras estamos realizando un proxecto de investigación sobre o amor e as prácticas das mulleres. É moi importante a relación entre o amor pasional e determinados problemas na vida das mulleres. O amor de parella priorízase como algo que dá a identidade. A relación cun home é imprescindible para a súa definición, e canto máis central é esa idea máis dificultades existen para despregar as súas outras capacidades. A idea de que a parella é o máis importante non só a teñen amas de casa, téñena desde mozas de 17-18 anos que non teñen noivo e senten que son menos que as demais, ou mulleres que sendo independentes dinche: «É que estou soa». Se se potencia que para constituírche como muller o central é que che queiran e que ti queiras, e ter unha relación de parella, iso leva a sobrevalorizar o afectivo.

- ¿Está relacionada esa tiranía do afectivo cos malos tratos?

- Existe na medida en que as mulleres que son vítimas de violencia non poden elaborar o feito de que o amor de parella non sexa o lugar onde elas poden atopar o que lles falta, é dicir, están empeñadas en atopar algo na parella -o afectivo, o pasional- porque consideran que o que lles falta ten que vir necesariamente de que un home as queira. E aínda que ese home está mostrándolle diariamente que lle fai dano, a fantasía de que poida encher as carencias que ela ten faille seguir na relación en contra do que lle convén.

- Falamos de dominación

- Jessica Benjamin di que a dominación é un desexo dos subordinados. Chega un momento en que o feito de ser dominada convértese nun desexo. O único xeito de sacar á muller desa situación de vítima é traballar con elas para poder desvelar as relacións que existen entre a centralidade do afectivo e a frecuencia dos sentimentos de insatisfacción, partindo da base de que a túa saúde mellora na medida que sentes que podes xestionar a túa propia vida.

- ¿Como é a relación emocional das mulleres respecto das súas parellas?

- As mulleres necesitan reflexionar sobre a súa relación cos homes. Moitas gastan as súas enerxías en dar aos homes o soporte emocional que necesitan, e non é unha relación recíproca. Eles teñen problemas que non saben resolver, en relación co tipo de identidades que entran en conflito coa súa identidade como homes. Segundo Jonadostir, as mulleres, para cubrir as súas carencias, dedícanse a darlles achéguelos que eles necesitan para seguir sendo suxeitos, e suxeitos públicos, de forma que eles utilizan estes achegues para poder seguir sendo homes públicos, mentres que as mulleres non reciben nada a cambio.

- ¿Que papel ten a educación?

- Teno, sobre todo, desde unha dimensión preventiva. Os profesionais da educación deben incorporar aspectos como a perspectiva de xénero ou a psicoloxía social para poder velar que o tipo de interaccións que se dan entre os mozos e as mozas sexan relacións onde se organicen vínculos igualitarios.

Fonte: El ideal de cómo debe ser una mujer afecta a la salud de muchas

Pon as últimas novidades de IG na túa páxina/blog

Se queres disfrutar dos titulares deste magnífico blog (opinión completamente imparcial e desinteresada, iso sí, baixo os efectos dun zume de maracaibo con froitas asilvestradas ) podes utilizar un xerador de feeds dos moitos que existen en internet. Eu como exemplo poño o da páxina FeedFlash:

Coa dirección feed do blog (http://ingobernable.bitacoras.com/rss2.xml) escollede as cores que preferides na páxina e pegade o código onde queredes que apareza da vosa.

Masa Crítica Coruña. 2 de marzo

Xa está o percorrido en bikely, a dirección é a seguinte: Masa Crítica Coruña 02/03/07

Lembrade que para facer un paseo virtual debedes pulsar o botón “Start Tour” e utilizar o botón de “>” para ir avanzando. Pódese ampliar o mapa ao tamaño que desexedes.

Percorrido completo por rúas (9.3km): María Pita. Comezo do percorrido, Rego de Auga, Fama, A Mariña, Cantón Grande, Cantón Pequeno, Juana de Vega, Compostela, Praza de Lugo, Ferrol, Juan Flórez, Baixada de S. Pedro, Fernando Rey, Monforte, Oidor Gregorio Tovar, San Luis, Diego Delicado, Avenida dos Mallos, Filipinas, Avenida da Sardiñeira, San Vicente, Asturias, Vizcaya, Pontedeume, San Lucas, San Isidoro, Sagrada Familia, Avenida de Arteixo, Ronda de Outeiro, Mariana Pineda, Sardiñeira, Capitán Juan Varela, Cronista Pacheco, Felix Estrada, Alcalde Puga, Catro Camiños, Fernández Latorre, Costa da Palloza, Primo de Rivera, Linares Rivas, Sánchez Bregua, Durán Loriga, Huertas, San Andrés, Estrecha de San Andrés, Marqués Pontejos, Pío XII, San Agustín, Marqués San Martín, María Pita, María Pita. Fin do percorrido.

¡Vémonos na bici!

Foro da Masa Crítica Coruña

Por un urbanismo solidario

Polo tanto haberá que sacar unha consecuencia elemental: o sistema capitalista, en si mesmo, é unha gran fábrica de corrupción posto que o seu mandamento primeiro é o beneficio privado sen límites e a calquera medio.

Polo tanto, a ninguén lle debería sorprender que no Estado Español suceda o que está sucedendo: que as grandes construtoras coa axuda ou a acción directa do capital financeiro está pondo en marcha unha corrupción escandalosa cunha necesidade elemental do ser humano como é contar co chan onde poder edificar a súa propia vivenda.

Creo que habería que subverter radicalmente esta filosofía da actual orde establecida que no seu afán por gañar diñeiro entra de cheo no terreo das necesidades humanas máis elementais e convérteas en negocio: a cultura, o chan e a vivenda, a terra para comer ou o medicamento coa que nos temos que curar.

Como hipócritas rañámonos as vestiduras cando oímos os escándalos realmente miserables que se producen en Marbella, a case totalidade da costa, os arredores das grandes cidades, a serra de Madrid, a horta valenciana ou a última aldeíña do último recuncho da nosa sociedade.

Non deberiamos sorprendernos cando a terra para edificar converteuse nunha mercancía que compra e que se vende e que, polo tanto, especúlase canto máis mellor.

As condicións están dadas para a corrupción urbanística, do mesmo xeito que para outras moitas corrupcións que irán saíndo á luz na medida que aos caza-plusvalía millonaria interéselles ou cheire a posibilidade.

As grandes construtoras téñeno claro: o negocio consiste en comprar chan rústico a 500 ptas. o metro cadrado, buscar a recualificación dese chan e multiplicar non sei cantas veces por 1.000 o valor dese chan unha vez que o convertemos en urbano ou en urbanizable.

Quen pensan só en gañar diñeiro non se pararán en trabas legais. Basta forzar a lei mediante o suborno duns concellos ao bordo da bancarrota que están desexando atopar un rei Midas que lle permita facer os grandes proxectos que polos seus propios recursos financeiros raquíticos é imposible.

Iso no mellor dos casos. Tamén hai sen vergoñas como un templo, que o diñeiro que lle ofrecen as grandes construtoras non o empregan para obras de interese xeral ou melloras de infraestruturas do seu pobo, senón que ,aproveitando que o Pisuerga pasa por Valladolid, lévano aos seus petos a Andorra ou a Suíza ou compran os grandes caprichos da súa vida.

Pero tamén hai que dicir que todos os plans urbanísticos, modificacións ou PGOU’s teñen que ser aprobados polas Comisións Provinciais de urbanismo, que son competencia da Junta de Andalucía, Estremadura ou Cataluña. E dicir tamén que a corrupción excedeu con moito estes entes ás veces metidos a nivel de directores xerais ou conselleiros ata os fígados.

¿Que facer ante esta situación?

Deixar de lamentarnos, de mirar para outro lado ou pór na picota única e exclusivamente aos concellos co que de camiño nos cargamos a pobrísima autonomía local, cousa que me parece un auténtico disparate.

O que se debería facer é:

1.- Unha nova Lei do Chan pola que todo o chan urbanizable deixe de ser unha mercancía e convértase nun dereito, poñamos por caso, do pobo andaluz ou da humanidade.

O chan rústico cando nos PGOU´s pasen a ser urbanizables serán públicos, pagaranse aos antigos propietarios como rústicos, posto que así os cotizaba en facenda e os concellos que dispoñan dese chan barato terán que facilitar ese chan ao mesmo prezo que os compraron para a construción de vivendas.

É dicir, co chan ninguén poderá facer negocio, posto que será un dereito cidadán que veña a cubrir unha necesidade humana básica como é a de dispor dun teito.

Deste xeito, non hai especulación que valla. Os concellos, as comunidades autónomas ou o Estado ou as cooperativas poderán facer vivendas públicas, baratas e dignas e sobre todo ao alcance das persoas concretas que as demandan.

2.-Nova Lei das Facendas locais que permitan aos concellos dispor da forza económica suficiente para non deixarse tentar por ningún especulador ou corruptor, e atender aos servizos crecentes que asumiron a súa competencia absoluta pero sen un duro para levalas a cabo.

Levan moitos anos os concellos solicitando un financiamento equitativo ao Estado do 33, 33, 33 que nos equipare a Europa, e sobre todo, que permita ao poder municipal o máis próximo ao cidadán realizar as súas tarefas con solidariedade, ética e eficacia.

É necesaria unha descentralización con competencias pero tamén con diñeiros para que os concellos poidan cumprir coa súa función, coa necesaria participación cidadá para realizar os proxectos que os distintos pobos e cidades demandan, e demandan con xustiza.

Dúas simples leis son suficientes. Leis audaces, valentes pero imprescindibles para que a ética chegue porque todo o demais non son máis que contos.

Nós, desde Marinaleda, a pesar de non contar con esas dúas leis que hoxe reclamamos máis que nunca, puxemos en marcha un proxecto de urbanismo solidario que vén realizando desde fai xa uns anos e que consistiu:

• O concello mediante compra ou expropiación fíxose cunha gran bolsa de chan.

• Ese chan ofréceselle ao auto construtor totalmente gratuíto.

• O concello mediante un convenio coa Xunta de Andalucía facilítalle ao auto construtor os materiais tamén gratuítos.

• O concello pon os técnicos e o arquitecto municipal ao servizo deste proxecto de auto construción.

• O auto construtor pon o seu traballo desde que comezan ata que terminan as vivendas.

Deste xeito construímos 300 vivendas con 3 habitacións, azotea, cuartos de baño e un patio de 100 metros cadrados… e o auto construtor só ten que pagar o que el mesmo mediante asemblea de veciños decidiu que neste instante é de 2.500 ptas. ao mes.

Isto demostra que é posible que o urbanismo sexa realmente solidario se se pon a vontade política, a ética e os medios que teñamos ao noso alcance ao servizo das persoas e non do beneficio egoísta dun puñado de desaprensivos.

Non é unha utopía. Non é un conto de fadas. É algo que se pode e débese vir comprobar, e que, desde logo, pódese facer.

O que me dá unha rabia infinita é que tendo tantos medios ao noso alcance malgastémolos tan disparatadamente.

E é que a economía debe estar ao servizo do conxunto dos seres humanos e non ao revés.

J. Manuel Sánchez Gordillo (CUT-BAI)

Fonte: Por un urbanismo solidario

Mais de 80% dos indígenas da América Latina vivem na pobreza

O estudo analisa a situação vivida em cinco países latino-americanos: Bolívia, Peru, México, Guatemala e Equador. O relatório afirma que ”onde quer que vivam, os indígenas tendem a ser os mais pobres entre os pobres”.

O documento discute por que, mesmo hoje em dia tendo mais acesso a uma melhor educação e a treinamento profissional, os cerca de 28 milhões de indígenas latino-americanos não conseguem aprimorar seus padrões de vida ou equipará-los aos das populações não-indígenas de seus países.

De acordo com Emmanuel Skoufias, economista-sênior no Banco Mundial e um dos autores do relatório, o estudo mostra que ”devido à sua exclusão histórica, os povos indígenas continuam a ter acesso limitado a terras produtivas, serviços básicos e a mercados financeiros”.

Relações desiguais

No meio rural, os indígenas costumam ser afetados pela escassez de recursos como água corrente e eletricidade, mas também pelo acesso a estradas, que é vital para que eles possam transportar seus produtos para o mercado.

Mas o documento afirma que as relações desiguais entre indígenas e não-indígenas se dão tanto nos grandes centros urbanos como no meio rural.

O estudo afirma que, no meio rural, os indígenas são mais dependentes da agricultura como meio de subsistência e têm poucas oportunidades de obter empregos que não sejam os destinados à mão de obra não qualificada.

Em relação aos meios urbanos, ”os trabalhadores indígenas estão mais propensos a trabalhar no setor informal, que padece da falta de segurança, acesso a benefícios sociais, seguro saúde e seguro desemprego”.

Segundo o relatório, na Guatemala, menos de 50% da população indígena que vive nas áreas urbanas do país é assalariada, contra 65% dos não-indígenas. No Equador, apenas 28% de todos os indígenas do país têm empregos formais, contra 50% do restante da população do país.

Diferenças culturais

O documento também lista motivos culturais como fatores que contribuem para a situação. ”Os indígenas tradicionais do continente americano se vêem antes de tudo como membros de suas comunidades. Essa característica pode ter um efeito negativo sobre se sentirem parte integrante da força de trabalho e sobre salários.”

O relatório cita o caso dos aimará, grupo indígena formado por mais de 2 milhões de pessoas na região andina, em países como a Bolívia e o Peru. Segundo o texto, ”os aimará valorizam muito a educação, que se afina com seus ideias de individualismo, trabalho duro e desenvolvimento pessoal e comunal”.

Mas o documento acrescenta que, apesar de louvarem as benesses oferecidas pela educação moderna, a cultura aimará não assimila bem outras características da cultura moderna, enfatizando que ”a competição aberta está ausente da cultura aimará”.

Mas o estudo conclui que valores tradicionais também estão entre as forças das comunidades indígenas. ”Antes de estas comunidades haverem travado contato com os europeus, entre as suas características estava o empreendimento, que foi esmagada por imigrantes europeus”.

O documento acrescenta, que quando esta tendência foi recuperada, ”ela estava mais voltada para a comunidade do que para o indivíduo”.

O estudo diz que, apesar de constituírem menos de 5% da população mundial (370 milhões de pessoas), as populações indígenas em todo o mundo constitutem 15% dos pobres mundiais.

Bruno Garcez
De Washington

Fonte: Mais de 80% dos indígenas da América Latina vivem na pobreza, diz estudo

24 febreiro, ás 17, tertulia-mani da vivenda en María Pita

O 23 de xaneiro corenta persoas baixaron de internet a María Pita, foron falando e coñecéndose, caíronse ben, fixeron a conga pola rúa real, quedaron para o 27 de febreiro.

O 27 de febreiro outros trinta e sete xuntáronse no recuncho do sol, marcharon ao Centro Social Atreu para falar e falar de ideas e estratexias, cos desexos e medos secretos a enredar. Foi unha asamblea ben boa. Desde aquela unha parte da xente ven quedou todas as semanas no Atreu para preparar un percorrido contra a especulación nos barrios. Moitos contámonos cousas no foro de viviendadigna.org

E este sábado, 24, ás 17:00, tertulia-mani, no recuncho do sol -ven sol- falaremos un bo anaco en María Pita, e logo decidiremos entre todos qué facemos pola rúa abaixo. Fendas na tristeza.

Vinde, sede a asamblea, e as ideas, mans e pés da asamblea. Traede chalecos reflectantes, sillas, termos de té, cabalos, elefantes.

Fonte: 24 febreiro, ás 17, tertulia-mani da vivenda en maría pita

Galiza Indymedia